Rozdział 1.

[Na początku tego rozdziału chciałam zaznaczyć, że nie jestem z niego zadowolona, ale naprawdę nic mi nie wychodziło. Ale mówią, że początki zawsze są najgorsze, prawda? Przepraszam też, że tyle to zajęło, ale a) szkoła i rodzina pochłonęła mnie w 300%, więc nie miałam nawet czasu się za to zabrać; b) nigdy nie potrafię pisać pierwszych rozdziałów, bo zawsze wychodzą mi jakieś tragiczne…
+ jest krótki, znowu przepraszam]

- Mel! Telefon do Ciebie! – usłyszałam głos Jamesa z drugiego pokoju. – Podałbym Ci słuchawkę, ale się ładuje…

- Kto dzwoni? – westchnęłam.

- Praca. – odparł.

Przewróciłam oczami i podniosłam słuchawkę do ucha.

- Słucham…

- Cześć Amelio, z tej strony Ryan. Słuchaj, wiem, że masz wolne i te sprawy, ale pilnie potrzebujemy fotografa, Olivia się rozchorowała… Jesteś naszą jedyną opcją, a to ważna sesja… Obiecuję, że to nie potrwa długo… - Ryan wręcz błagał.

- Ok, ok. Będę za jakąś godzinę, może być?

- Jasne! Mel, ratujesz nam tyłki!

- Bywa. W takim razie do zobaczenia. – rozłączyłam się i odłożyłam telefon. – Jamieeee, braciszku, będziesz tak kochany i zostaniesz z Sophie?

&&&

Jadąc do studia, w którym miała odbyć się sesja, rozmyślałam o tym wszystkim, co wydarzyło się w ciągu ostatnich 2 lat. Tak właśnie. Mamy dzisiaj 15.12, co oznacza dokładnie 2 lata od mojego zerwania z Harry’m. Wszystko tak bardzo się zmieniło w tym czasie. Można śmiało powiedzieć, że cały mój świat stanął na głowie.

Po tym jak zerwaliśmy, kontaktowałam się z Haroldem tylko raz. Żeby powiedzieć mu o dziecku. On jednak nie chciał o tym słyszeć i oznajmił, że to mój problem. Był zbyt zajęty swoją nową miłością – Caroline. Od tamtej pory nie odezwał się do mnie (ani ja do niego) ani słowem. Skoro nie chciał mieć z nami nic wspólnego, nie będę naciskać. Jest mi tylko szkoda mojego dziecka, które pewnie nigdy nie pozna swojego ojca.

Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, co się teraz z nim dzieje. Czasami oglądając telewizję słyszę jakieś migawki „Harry Styles to, Harry Styles tamto”, ale nie przykładam do tego większej wagi. Całe moje życie jest teraz skupione na kimś innym. Sophie.

Moja córka jest najlepszym, co mi się w życiu przydarzyło i nie wyobrażam sobie mojego życia bez niej. Niestety jest podobna do ojca. Chociaż ma brązowe oczy i jaśniejsze włosy niż on, odziedziczyła ten sam wyraz twarzy oraz loczki. A gdy się uśmiecha, na jej policzkach pojawiają się te urocze dołeczki, które tak bardzo uwielbiałam w Harry’m… Czasami samo patrzenie na nią przypomina mi o tym, co się stało.

Jednak czasu nie cofnę, nie naprawię przeszłości.

Po kilkudziesięciu minutach, które spędziłam na przemyśleniach, dojechałam w końcu do studia. Wzięłam mój sprzęt z bagażnika i ruszyłam w kierunku wejścia. Z tego wszystkiego nawet nie spytałam Ryana czyja to sesja. Bez różnicy. Gdy tylko otworzyłam drzwi powitała mnie Theresa, która zimnym protekcjonalnym głosem oznajmiła, że mam udać się na 2 piętro. „Ciebie także miło widzieć, Thereso” wymamrotałam pod nosem i udałam się w stronę wind.  Zaczynałam coraz bardziej żałować, że się na to zgodziłam. Powtarzałam jednak sobie w kółko, że to tylko jedna, szybka sesja, po której wrócę do domu i będę mogła spokojnie odpocząć razem z Sophie. Dotarłam w końcu pod odpowiednie drzwi, a gdy tylko je otworzyłam zamarłam. Teraz zdecydowanie byłam pewna, że powinnam zostać w domu.

- To chyba jakiś kurewsko kiepski żart…

mam nadzieję, że nie jest tak tragiczny i da się go jakoś przetrwać. kolejny powinien pojawić się jeszcze w tym tygodniu ;)

jeśli przeczytałaś(eś) proszę, zostaw komentarz, dla Ciebie to chwila, a dla mnie to sporo znaczy